การขยายใหญ่สุดและการย่อขนาดเล็กสุด อิลิเมนต์ของการนำเสนอ eclipse

การนำเสนอ eclipse จัดเตรียมสภาวะแวดล้อมที่เพียบพร้อม ประกอบด้วย (ในฟอร์มพื้นฐาน) พื้นที่เอดิเตอร์ (มีสแต็กที่แสดงเอดิเตอร์ที่เปิดอยู่) ล้อมรอบโดย สแต็กมุมมอง (แต่ละสแต็กมีหนึ่งมุมมองหรือมากกว่านั้น) ส่วนแต่ละส่วนเหล่านี้แย่ง พื้นที่หน้าจอกัน และการจัดการพื้นที่หน้าจออย่างถูกต้องให้กับแต่ละส่วน สามารถเพิ่มประสิทธิผลการทำงานของคุณได้อย่างมากภายใน IDE

กลไกธรรมดาที่สุดสองกลไกสำหรับการจัดการเรื่องนี้คือการ 'ย่อขนาดเล็กสุด' (หรือ ทำให้ฉันใช้พื้นที่ น้อยที่สุดเท่าที่เป็นไปได้) และ 'ขยายให้ใหญ่สุด' (หรือ ให้พื้นที่แก่ฉันมากที่สุด) การนำเสนอ eclipse มีวิธีต่างๆ ในการเข้าถึงการดำเนินการเหล่านี้:

  1. การใช้ปุ่มย่อขนาดเล็กสุดและขยายให้ใหญ่สุดมีอยู่บนขอบของสแต็ก
  2. การเลือกรายการ 'ย่อขนาดเล็กสุด' หรือ 'ขยายให้ใหญ่สุด' บนเมนูบริบท (คลิกขวา) สำหรับสแต็ก
  3. ดับเบิลคลิกบนสแต็ก
  4. การใช้ 'Ctrl + M': นี่เป็นการเชื่อมโยงคีย์สำหรับคำสั่งที่จะสลับส่วนที่แอ็คทีฟในขณะนี้ ระหว่างสถานะ 'ขยายให้ใหญ่สุด' และ 'คืนค่า' (หรือค่าปกติ)

การเข้าถึงการดำเนินการย่อขนาดเล็กสุดและขยายให้ใหญ่สุด

ขยายให้ใหญ่สุด:

เป็นเวลาที่เหมาะสมที่จะโฟกัสความสนใจของคุณกับส่วนที่เจาะจงเพื่อแยกออกจาส่วน อื่นๆ ส่วนที่ได้รับความนิยมที่สุดสำหรับเรื่องนี้คือ แน่นอน การขยายพื้นที่เอดิเตอร์ให้ใหญ่สุดเพื่อ ให้แสดงผลได้มากที่สุดที่ทำได้เพื่อการแก้ไข (แต่ยังมี workflows ซึ่งเหมาะสมที่จะโฟกัสเกี่ยวกับมุมมองเช่นกัน)

ใน 3.3 การนำเสนอดีฟอลต์กำหนดใช้การทำงานการขยายให้ใหญ่สุดโดยการย่อขนาดเล็กสุดของสแต็กทั้งหมด ยกเว้น ที่กำลังถูกขยายให้ใหญ่สุด นี่อนุญาตให้สแต็กที่ถูกขยายให้ใหญ่สุดครอบครอง การนำเสนอหลัก ขณะที่ยังคงอนุญาตให้เข้าถึงมุมมองเปิดอื่น ในเปอร์สเปคทีฟของคุณโดยใช้ ไอคอนใน ทริมสแต็ก (พื้นที่รอบๆ ขอบของหน้าต่างเรียกว่า 'ทริม')

และใน 3.3 การทำงานสำหรับการจัดการการขยายเอดิเตอร์ให้ใหญ่ที่สุดถูกเปลี่ยนให้ทำงานบน พื้นที่เอดิเตอร์ทั้งหมด (แทนการขยายให้ใหญ่สุดของสแต็กเอดิเตอร์เหมือนที่เป็น ในกรณีการนำเสนอ 3.0 และ 2.1) นี่อนุญาตให้สำหรับ workflows 'เปรียบเทียบ' ซึ่งต้องการ ความสามารถในการดูทั้งสองไฟล์ในพื้นที่เอดิเตอร์แยกกันในเวลาเดียวกัน

ย่อขนาดเล็กสุด:

อีกวิธีในการเพิ่มประสิทธิภาพการใช้พื้นที่หน้าจอคือเพื่อย่อขนาดเล็กสุดสแต็กโดยตรง ซึ่งเป็นสแต็กที่ ยังไม่ได้ใช้ ใน 3.3 การย่อขนาดเล็กสุดการนำเสนอดีฟอลต์ของสแต็ก จะทำให้สแต็กถูกย้ายไที่ พื้นที่ทริมที่ขอบของหน้าต่าง workbench ซึ่งสร้าง ทริมสแต็ก ดูสแต็ก ที่ถูกย่อขนาดเล็กสุดเป็นการนำเสนอทริม ที่มีไอคอนสำหรับแต่ละมุมมองในสแต็ก:

การนำเสนอทริมของสแต็กมุมมอง

การทำการย่อขนาดเล็กสุดสำหรับพื้นที่เอดิเตอร์นั้นต่างออกไป การย่อขนาดเล็กสุดพื้นที่เอดิเตอร์ มีผลให้ทริมสแต็กมีเฉพาะไอคอนตัวยึดตำแหน่งแสดงพื้นที่เอดิเตอร์ทั้งหมด แทนไอคอนสำหรับแต่ละเอดิเตอร์ที่เปิด (เนื่องจากในกรณีส่วนใหญ่ไอคอนทั้งหมดจะเหมือนกัน ซึ่งทำให้ ไม่มีประโยชน์)

การนำเสนอทริมของพื้นที่เอดิเตอร์

ถ้าเวิร์กโฟลว์ของคุณ คุณต้องการให้มีมากกว่าหนึ่งอิลิเมนต์ (หรือมี พื้นที่เอดิเตอร์ และ สแต็กมุมมองในการนำเสนอในเวลาเดียวกัน) คุณยังคงสามารถรับพื้นที่หน้าจอเพิ่มเติมโดยการย่อสแต็กที่ยังไม่สนใจให้เล็กที่สุด นี่จะเอาสแต็กออกจากการนำเสนอหลัก และนำไปไว้ที่ขอบนอกของหน้าต่าง workbench เป็น ทริมสแต็ก ทำให้มีพื้นที่มากขึ้นสำหรับสแต็กที่เหลือในการนำเสนอ

หมายเหตุ: มีสองวิธีในการจบลงที่สแต็กในทริม:

ขึ้นกับว่าทริมสแต็กถูกสร้างอย่างไร พฤติกรรมอาจต่างกันไป เมื่อยกเลิกการขยายให้ใหญ่สุด เฉพาะ ทริมสแต็กที่ถูกสร้างระหว่างการขยายให้ใหญ่สุดเริ่มต้นจะถูกคืนค่ากับการนำเสนอหลัก ขณะที่สแต็กที่ถูกย่อขนาดเล็กสุดอย่างอิสระ ยังคงสภาพนั้น

คำแนะนำ: ความแตกต่างนี้เป็นสิ่งสำคัญ เนื่องจากจะอนุญาตให้คุณได้รับการควบคุมการนำเสนอ ขณะที่ การใช้การขยายให้ใหญ่สุดเป็นการดำเนินการแบบคลิกเดียว ซึ่งเป็นกระบวนทัศน์แบบ 'ได้ทั้งหมดหรือไม่ได้เลย' (หรือไม่มีสแต็กใดที่ได้รับอนุญาต ให้แบ่งใช้การนำเสนอกับสแต็กที่ขยายให้ใหญ่สุด) ขณะที่ใช้ได้กับงานส่วนใหญ่ คุณอาจพบว่าคุณต้องการให้มีการแสดงการนำเสนอมากกว่าหนึ่งสแต็ก ในสถานการณ์จำลองเหล่านี้ อย่าขยาย ย่อสแต็กอื่นทั้งหมด ยกเว้น สแต็กที่คุณต้องการนำเสนอ เมื่อคุณได้เซ็ตอัพแล้ว ต่อมาคุณสามารถขยายให้ใหญ่สุดพื้นที่เอดิเตอร์ แต่การ ยกเลิกการขยายให้ใหญ่สุดจะคืนค่าบางสแต็กที่ถูกแบ่งใช้การนำเสนอ ไม่ใช่สแต็กที่คุณ ทำการย่อขนาดเล็กสุด

การนำเสนอปกติ

การนำเสนอปกติ

พื้นที่เอดิเตอร์ที่ขยายให้ใหญ่สุด

พื้นที่เอดิเตอร์ที่ขยายให้ใหญ่สุด