Import wtyczki
Środowisko PDE udostępnia kreator Import wtyczek służący do importowania wtyczek z systemu plików do obszaru roboczego. Kreator
jest dostępny z menu najwyższego poziomu po wybraniu opcji
Plik > Importuj > Programowanie
wtyczek > Wtyczki.

Położenie importu
Wtyczki można importować z jednego z trzech położeń.
- Aktywna platforma docelowa (zgodnie z preferencjami):
Domyślnie położeniem, z którego importowane są wtyczki, jest aktywna platforma
docelowa określona na stronie preferencji
Okna > Preferencje >
Programowanie wtyczek > Platforma docelowa.
- Definicja elementu docelowego:
Opcję tę można wybrać, aby importować wtyczki z innej definicji elementu
docelowego. Użyj listy rozwijanej, aby wybrać definicję elementu
docelowego.
Przycisk Definicje elementu docelowego jest skrótem otwierającym stronę
preferencji Platforma docelowa w celu kontroli lub
modyfikacji.
- Katalog:
Opcję tę należy wybrać, aby importować wtyczki z dowolnego miejsca w systemie
plików i nie zmieniać położenia platformy docelowej w preferencjach. Następnie za pomocą przycisku
Przeglądaj należy określić wybrany katalog.
Wtyczki i fragmenty do zaimportowania
Opcja Wybierz ze wszystkich wtyczek i fragmentów znalezionych w danym
położeniu powoduje przejście do drugiej strony kreatora, która umożliwia
przeglądanie wszystkich wtyczek i wybranie ich podzbioru do zaimportowania.

Opcja Importuj wtyczki i fragmenty wymagane przez wtyczki istniejące w
obszarze roboczym jest przydatna podczas importowania wszystkich
wstępnie wymaganych elementów dla wtyczki, która nie jest częścią platformy docelowej. Opcja ta powoduje
przejście do drugiej strony kreatora, która jest prostsza, ale zapewnia mniejszą
kontrolę nad importowanymi elementami.

Format importu
Podczas importowania wtyczek dla każdej z nich tworzony jest projekt w obszarze roboczym. Ma on tę samą nazwę co identyfikator importowanej wtyczki.
Treść każdego projektu jest różna w zależności od formatu importu:
- Projekty binarne: treść wtyczki jest kopiowana do projektu. Kod binarny pozostaje nienaruszony w pliku JAR; natomiast pliki manifestu i inne
zasoby są wyodrębniane z katalogu głównego projektu. Zaletą projektów binarnych jest
to, że umożliwiają przeglądanie kodu bez konieczności kompilowania kodu
źródłowego.
- Projekty binarne z dołączoną treścią: treść wtyczki nie jest
kopiowana do projektu. Zamiast tego w projekcie tworzone są dowiązania w celu
odwzorowania rzeczywistego fizycznego położenia plików JAR oraz innych plików i
folderów na dysku. Zaletą tego typu importu w porównaniu ze zwykłym importem
binarnym jest jego szybkość, ponieważ operacja polega tylko na tworzeniu dowiązań. Wadą tej metody jest to, że w przypadku zmiany pełnej ścieżki do dowiązanych
plików w systemie plików, tego typu projekty binarne mogą utracić synchronizację i
wymagać ponownego zaimportowania.
- Projekty z folderami źródłowymi: kod źródłowy importowanych
wtyczek jest wyodrębniany i umieszczany w folderach źródłowych. Zaletą tego typu
importu jest możliwość modyfikacji zaimportowanego kodu źródłowego. Wadą jest to, że
kod jest kompilowany, co powoduje narzut o wielkości proporcjonalnej do liczby i
wielkości importowanych wtyczek.
- Projekty z repozytorium: plik manifestu wtyczek może określać położenie
repozytorium źródłowego (takiego jak serwer CVS). Wtyczki zawierające tę informację można
importować w postaci źródła bezpośrednio z repozytorium. Ten sposób umożliwia szybkie uzyskanie edytowalnego źródła i tworzenie poprawek dla używanych wtyczek.