Import wtyczki

Środowisko PDE udostępnia kreator Import wtyczek służący do importowania wtyczek z systemu plików do obszaru roboczego. Kreator jest dostępny z menu najwyższego poziomu po wybraniu opcji Otwieranie kreatora importowania wtyczekPlik > Importuj > Programowanie wtyczek > Wtyczki.

Import wtyczek

Położenie importu

Wtyczki można importować z jednego z trzech położeń.

  1. Aktywna platforma docelowa (zgodnie z preferencjami): Domyślnie położeniem, z którego importowane są wtyczki, jest aktywna platforma docelowa określona na stronie preferencji Otworzenie strony preferencji platformy docelowej Okna > Preferencje > Programowanie wtyczek > Platforma docelowa.
  2. Definicja elementu docelowego: Opcję tę można wybrać, aby importować wtyczki z innej definicji elementu docelowego. Użyj listy rozwijanej, aby wybrać definicję elementu docelowego. Przycisk Definicje elementu docelowego jest skrótem otwierającym stronę preferencji Platforma docelowa w celu kontroli lub modyfikacji.
  3. Katalog: Opcję tę należy wybrać, aby importować wtyczki z dowolnego miejsca w systemie plików i nie zmieniać położenia platformy docelowej w preferencjach. Następnie za pomocą przycisku Przeglądaj należy określić wybrany katalog.

Wtyczki i fragmenty do zaimportowania

Opcja Wybierz ze wszystkich wtyczek i fragmentów znalezionych w danym położeniu powoduje przejście do drugiej strony kreatora, która umożliwia przeglądanie wszystkich wtyczek i wybranie ich podzbioru do zaimportowania.

Import ze wszystkich

Opcja Importuj wtyczki i fragmenty wymagane przez wtyczki istniejące w obszarze roboczym jest przydatna podczas importowania wszystkich wstępnie wymaganych elementów dla wtyczki, która nie jest częścią platformy docelowej. Opcja ta powoduje przejście do drugiej strony kreatora, która jest prostsza, ale zapewnia mniejszą kontrolę nad importowanymi elementami.

Import dla istniejących

Format importu

Podczas importowania wtyczek dla każdej z nich tworzony jest projekt w obszarze roboczym. Ma on tę samą nazwę co identyfikator importowanej wtyczki.

Treść każdego projektu jest różna w zależności od formatu importu:

  1. Projekty binarne: treść wtyczki jest kopiowana do projektu. Kod binarny pozostaje nienaruszony w pliku JAR; natomiast pliki manifestu i inne zasoby są wyodrębniane z katalogu głównego projektu. Zaletą projektów binarnych jest to, że umożliwiają przeglądanie kodu bez konieczności kompilowania kodu źródłowego.
  2. Projekty binarne z dołączoną treścią: treść wtyczki nie jest kopiowana do projektu. Zamiast tego w projekcie tworzone są dowiązania w celu odwzorowania rzeczywistego fizycznego położenia plików JAR oraz innych plików i folderów na dysku. Zaletą tego typu importu w porównaniu ze zwykłym importem binarnym jest jego szybkość, ponieważ operacja polega tylko na tworzeniu dowiązań. Wadą tej metody jest to, że w przypadku zmiany pełnej ścieżki do dowiązanych plików w systemie plików, tego typu projekty binarne mogą utracić synchronizację i wymagać ponownego zaimportowania.
  3. Projekty z folderami źródłowymi: kod źródłowy importowanych wtyczek jest wyodrębniany i umieszczany w folderach źródłowych. Zaletą tego typu importu jest możliwość modyfikacji zaimportowanego kodu źródłowego. Wadą jest to, że kod jest kompilowany, co powoduje narzut o wielkości proporcjonalnej do liczby i wielkości importowanych wtyczek.
  4. Projekty z repozytorium: plik manifestu wtyczek może określać położenie repozytorium źródłowego (takiego jak serwer CVS). Wtyczki zawierające tę informację można importować w postaci źródła bezpośrednio z repozytorium. Ten sposób umożliwia szybkie uzyskanie edytowalnego źródła i tworzenie poprawek dla używanych wtyczek.