Maksymalizacja i minimalizacja elementów prezentacji Eclipse

Prezentacja Eclipse zapewnia bogate środowisko składające się (w najprostszej postaci) z obszaru edytora (zawierającego co najmniej jeden stos przedstawiający otwarte edytory) otoczonego co najmniej jednym stosem widoku (każdy stos widoku składa się z co najmniej jednego widoku). Wymienione różne części rywalizują o przestrzeń ekranu i poprawne zarządzanie ich rozmieszczeniem na ekranie znacznie poprawia wydajność pracy ze środowiskiem IDE.

Najczęściej w tym celu są używane mechanizmy 'minimalizuj' (tj. użyj najmniejszej możliwej ilości miejsca) i 'maksymalizuj' (tj. użyj tyle miejsca, ile możesz). Prezentacja Eclipse udostępnia różne metody dostępu do tych operacji:

  1. za pomocą przycisków maksymalizacji i minimalizacji udostępnionych na ramce stosu,
  2. przez wybranie elementu 'Minimalizuj' lub 'Maksymalizuj' w menu kontekstowym (dostępnym pod prawym przyciskiem myszy) stosu,
  3. za pomocą dwukrotnego kliknięcia stosu,
  4. za pomocą kombinacji klawiszy 'Ctrl + M': ta kombinacja jest powiązana z komendą, która przełącza aktywną część między stanem zmaksymalizowanym a przywróconym (tj. zwykłym).

Dostęp do minimalizacji i maksymalizacji

Maksymalizacja:

Czasem pożądane jest skupienie uwagi na jednej, konkretnej części z wyłączeniem pozostałych. Najpopularniejszym pretendentem do tej operacji jest oczywiście maksymalizacja obszaru edytora w celu zapewnienia edycji na największym możliwym obszarze ekranu (są jednak również przepływy pracy, przy których równie istotna jest koncentracja na widoku).

W wersji 3.3 domyślna prezentacja implementuje maksymalizację przez zminimalizowanie wszystkich stosów oprócz maksymalizowanego. Operacja ta umożliwia całkowite zajęcie głównej prezentacji przez maksymalizowany stos, pozostawiając nadal dostęp do dowolnych otwartych widoków w perspektywie dzięki użyciu ikon w ich stosie marginesu (obszar wokół krawędzi okna jest nazywany 'marginesem').

Ponadto w wersji 3.3 zmieniono zachowanie maksymalizacji edytora, aby działał na całym obszarze edytora (w prezentacjach w wersjach 3.0 i 2.1 maksymalizowany był tylko konkretny stos edytora). Dzięki tej zmianie można porównywać przepływy pracy, co wymaga możliwości równoczesnego oglądania obu plików na podzielonym obszarze edytora.

Minimalizacja:

Inną metodą optymalizacji użycia obszaru ekranu jest bezpośrednie minimalizowanie stosów, które przestają być istotne. W wersji 3.3 domyślna prezentacja minimalizuje stos, co powoduje jego przeniesienie do obszaru marginesu na krawędziach okna środowiska roboczego i utworzenie stosu marginesu. Stosy widoków zostają zminimalizowane do postaci marginesu zawierającego ikony każdego widoku w stosie:

Stos widoku reprezentowany na marginesie

Minimalizacja w przypadku obszaru edytora jest czymś zupełnie innym. Minimalizacja obszaru edytora powoduje powstanie stosu marginesu zawierającego jedynie ikonę zastępczą reprezentującą cały obszar edytora, a nie ikony dla każdego otwartego edytora (ponieważ w większości wypadków wszystkie ikony będą identyczne, co czyni je bezużytecznymi).

Obszar edytora reprezentowany na marginesie

Jeśli przy danym przepływie pracy wymaganych jest więcej elementów (np. równoległe istnienie w prezentacji obszaru edytora i stosu widoku), można uzyskać dodatkowy obszar ekranu, minimalizując chwilowo nieistotne stosy. Spowoduje to ich usunięcie z prezentacji głównej i umieszczenie na zewnętrznej krawędzi okna środowiska roboczego w postaci stosów marginesu i zostawi więcej miejsca na pozostałe stosy prezentacji.

Uwaga: Są dwa sposoby uzyskania stosu na marginesie:

Zachowanie stosu marginesu zależy od sposobu jego utworzenia. Podczas operacji odwracania maksymalizacji tylko stosy marginesu utworzone podczas początkowej maksymalizacji zostaną przywrócone do prezentacji głównej - stosy zminimalizowane niezależnie zostaną niezmienione.

Wskazówka: różnica ta jest istotna, ponieważ daje dokładniejszą kontrolę nad elementami prezentacji. Maksymalizacja jest operacją realizowaną jednym kliknięciem i reprezentującą model "wszystko albo nic" (żaden inny stos nie może współużytkować prezentacji ze stosem zmaksymalizowanym). Jest to rozwiązanie odpowiednie dla większości zadań, jednak może zaistnieć potrzeba przedstawienia na prezentacji więcej niż jednego stosu. W takim wypadku nie należy wykonywać maksymalizacji, a jedynie zminimalizować wszystkie pozostałe stosy oprócz żądanego w prezentacji. Po wykonaniu tej operacji można później nadal maksymalizować obszar edytora, ale odwrócenie maksymalizacji spowoduje jedynie przywrócenie konkretnego stosu lub stosów współużytkujących prezentację, a nie tych, które zostały jawnie zminimalizowane.

Normalna prezentacja

Normalna prezentacja

Zmaksymalizowany obszar edytora

Zmaksymalizowany obszar edytora