Podstawową zasadą budowy modułowych systemów oprogramowania jest unikanie ścisłych powiązań między komponentami. Jeśli komponenty są ściśle zintegrowane, utworzenie z elementów innej konfiguracji lub zastąpienie komponentu inną implementacją bez konieczności wprowadzenia wielu zmian w innych częściach systemu, staje się trudne.
Luźne powiązania w środowisku Eclipse są częściowo uzyskiwane dzięki mechanizmowi rozszerzeń i punktów rozszerzeń. Najprostszą metaforą opisującą rozszerzenia i punkty rozszerzeń są gniazdka elektryczne. Gniazdko lub oprawka to punkt rozszerzenia, natomiast podłączona do gniazdka wtyczka lub umieszczona w oprawce żarówka to rozszerzenie. Podobnie jak w przypadku gniazdek elektrycznych, punkty rozszerzeń mają całą gamę kształtów i wielkości, a do konkretnego punktu rozszerzenia będą pasować tylko odpowiednio zaprojektowane rozszerzenia.
Aby umożliwić innym wtyczkom rozszerzenie lub dostosowanie części funkcji innej wtyczki, należy w niej zadeklarować punkt rozszerzenia. Punkt rozszerzenia deklaruje kontrakt, który z reguły jest kombinacją języka znaczników XML i interfejsów Java, do których rozszerzenia muszą się dopasować. Aby połączyć się z punktem rozszerzenia, wtyczki muszą implementować kontrakt w rozszerzeniu. Kluczową kwestią jest fakt, że rozszerzana wtyczka nie ma żadnych informacji o wtyczce, która się z nią łączy, z wyjątkiem kontraktu punktu rozszerzenia. Umożliwia to bezproblemową interakcję między wtyczkami zbudowanymi przez różne osoby lub firmy, nawet jeśli nie mają one żadnych informacji o sobie nawzajem.
Na platformie Eclipse istnieje wiele zastosowań pojęć rozszerzenia i punktu rozszerzenia. Niektóre z rozszerzeń są całkowicie deklaratywne, co oznacza, że nie wnoszą żadnego kodu. Na przykład jeden punkt rozszerzenia udostępnia skonfigurowane przypisania klawiszy, a inny definiuje niestandardowe adnotacje plików nazywane znacznikami. Żaden z nich nie wymaga kodu na potrzeby rozszerzenia.
Kolejna kategoria punktów rozszerzeń dotyczy przesłaniania domyślnego zachowania komponentu. Na przykład narzędzia programistyczne Java obejmują formater kodu, a jednocześnie udostępniają punkt rozszerzenia dla formaterów kodu innych firm, które można przyłączyć. Wtyczka zasobów ma punkt rozszerzenia pozwalający na zastąpienie implementacji podstawowych operacji na plikach, takich jak przenoszenie lub usuwanie, przez wybrane wtyczki.
Jeszcze inna kategoria punktów rozszerzeń jest używana w celu grupowania pokrewnych elementów w interfejsie użytkownika. Na przykład punkty rozszerzeń służące do udostępniania widoków, edytorów i kreatorów interfejsowi użytkownika umożliwiają podstawowej wtyczce interfejsu użytkownika grupowanie podobnych funkcji, np. umieszczenie wszystkich kreatorów importu w jednym oknie dialogowym, oraz definiowanie spójnego sposobu prezentowania elementów wnoszonych przez interfejs użytkownika za pośrednictwem wielu rodzajów innych wtyczek.

Rozszerzenia (edytor wtyczek)
Punkty
rozszerzeń (edytor wtyczek)
